Ga direct naar de contentGa direct naar de footer

Niet pluis

Het is 2020 als Robert, de man van Yvonne, steeds lastiger uit zijn woorden komt. “In het begin is dementie heel vaag, Robert deed anders dan normaal maar we konden de vinger er niet op leggen.” Aankleden wordt moeilijker en Robert raakt steeds vaker spullen kwijt. Ook op zijn werk blijkt dat er iets niet pluis is. Yvonne: “Als ICT-er merkte hij dat programmeren lastiger werd, hij kreeg het niet meer voor elkaar om cijfers en letters in te voeren.” 

In eerste instantie dacht het gezin dat Robert een burn-out had. “Als je begin 50 bent denk je niet aan dementie.” Na een onderzoekstraject blijkt dat Robert – een vergevorderd stadium van – de ziekte van Alzheimer heeft. Een intens grote schok.  
 

Ballen hoog houden

Yvonne werkt al jaren als CRM-medewerker bij BMW MINI dealer Ekris. “Ik ben vanaf het begin open geweest tegen mijn werkgever.” In de eerste ziektefase blijft Yvonne vanwege de financiële druk werken. “Op een gegeven moment kon ik niet meer want ik stond 24 uur per dag ‘aan’. Ik sliep nauwelijks omdat Robert ’s nachts onrustig was. Het lukte me niet meer om me op mijn werk te concentreren, ik staarde alleen nog maar naar mijn computerscherm. Toen mijn werkgever op een ochtend vroeg hoe het met me ging, kon ik alleen maar huilen.”

Ekris stelt zich meteen dementievriendelijk op. “Vanaf moment één gaf mijn werkgever aan dat ze het belangrijk vond dat ik er voor Robert kon zijn. De directie vroeg wat ik nodig had om overeind te blijven.” Yvonne neemt vervolgens een tijdje afstand van haar werk. Ekris schakelt een bedrijfsarts in én Yvonne krijgt, op kosten van de zaak, rouwtherapie aangeboden om als het ware ‘afstand’ te nemen van de persoon die Robert was. “De zwaarte op mijn schouders zakte weg. Het heeft mij ontzettend geholpen en erg veel rust gegeven.”

Liefde met een hoofdletter L

In het jaar dat Yvonne niet werkt, is ze er volledig voor haar man. En op de momenten dat Robert met een van zijn drie buddy’s op stap is, kan Yvonne even opladen: van een middagdutje tot lezen en tennissen. “Hij is de liefde van mijn leven, we zijn sinds mijn 15e samen. Ik heb alles voor hem gedaan wat ik mijn macht lag.” 

Als Yvonne weer start met werken, begint ze met twee uurtjes per dag. Ze krijgt de ruimte om het aantal uren voorzichtig op te bouwen. Iets dat Yvonne niet makkelijk vindt, want ze vraagt al snel te veel van zichzelf. “Ik werd teruggefloten en kreeg de opdracht om écht te luisteren naar mijn gevoel en mijn uren daarop aan te passen. Mijn werkgever wilde dat ik rustig werkte aan mijn herstel. En ik hoefde ook niet angstig te zijn om mijn baan te verliezen, want Ekris vertelde mij tot mijn pensioen in dienst te willen houden. Ik heb mij toen wederom zo gesteund gevoeld.”        

Yvonne en Robert - dementievriendelijk bedrijf

Blij ei

Sinds december 2022 werkt Yvonne weer volledig. “Ik heb dezelfde functie kunnen behouden. Ik las tegenwoordig meer micro-pauzes in want mijn concentratie is nog iets minder dan vroeger. Maar ik heb plezier in mijn werk, ik word er een blij ei van.”  

Waar Robert eerst drie dagen naar de dagbesteding ging, is hij ondertussen verhuisd naar een verzorgingstehuis. “De ziekte haalde hem in, het was erg moeilijk om hem een ander mens te zien worden. Hij werd steeds hulpbehoevender en begon met dingen te gooien; het verzorgingstehuis is de veiligste plek voor hem.” 
En ook ten tijde van de verhuizing kon Yvonne weer op haar werkgever rekenen. “Ik hoefde geen vakantiedagen op te nemen om de verhuizing voor te bereiden. En toen Ekris hoorde dat Robert een tv nodig had, hebben ze die zelfs cadeau gedaan.”
 
Ook al is het leven van Yvonne niet eenvoudig, ze blijft sterk: “Natuurlijk ben ik verdrietig, maar het is een goede keuze geweest. Ik blijf positief.”

Kort na het interview kregen we het droevige bericht dat Robert is overleden. Het team van Samen dementievriendelijk wenst Yvonne en haar dierbaren heel veel sterkte en kracht.
Het interview is met goedkeuring van Yvonne gepubliceerd.